Belgische Echtscheiding: Onderlinge Toestemming, Onherstelbare Ontwrichting en Uitkering tot Levensonderhoud (2026)

België kent twee wegen naar echtscheiding, en het zijn geen onderling verwisselbare alternatieven. De ene vereist dat de echtgenoten alles op voorhand zijn overeengekomen. De andere hangt volledig af van welke van de drie paragrafen van één enkel artikel op de situatie van het koppel van toepassing is, en die paragrafen omkeren vertelt een lezer dat hij of zij een verzoek kan indienen terwijl dat niet zo is.

Beide wegen komen uit bij dezelfde rechtbank, de familierechtbank, en beide kunnen leiden tot een vordering tot uitkering tot levensonderhoud op grond van een afzonderlijk artikel met zijn eigen, aparte regels.

Informatie laatst geverifieerd op 21 juli 2026. Deze pagina biedt algemene juridische informatie en vormt geen juridisch advies voor een individueel geval.

Twee procedures, geen één

Artikel 230 van het oud Burgerlijk Wetboek erkent de echtscheiding door onderlinge toestemming. De procedure staat in de artikelen 1287 tot 1304 van het Gerechtelijk Wetboek, een afzonderlijk deel van het wetboek ten opzichte van de bepalingen over onherstelbare ontwrichting.

De artikelen 1287 en 1288 vereisen dat de echtgenoten bij de familierechtbank aankomen met een volledig schriftelijk akkoord dat reeds op punt staat, met inbegrip van de regeling van het ouderlijk gezag, de bijdrage van elke ouder in het onderhoud van de kinderen, en de verdeling van goederen en schulden. De familierechtbank spreekt vervolgens de echtscheiding uit; dit is een gerechtelijke handeling, geen zaak die door een notaris alleen wordt afgehandeld. Er geldt vandaag geen leeftijdsgrens voor beide echtgenoten en geen vereiste minimumduur van het huwelijk.

Geen enkele officiële bron geeft een typische termijn voor hoe lang deze procedure duurt van indiening tot uitspraak, en deze pagina vermeldt er geen; cijfers die elders over dit punt circuleren, zijn niet afkomstig van een officiële bron.

Echtscheiding wegens onherstelbare ontwrichting: de paragrafen correct houden

Artikel 229 van het oud Burgerlijk Wetboek is de tweede weg, en de drie paragrafen ervan worden vaak in de verkeerde volgorde weergegeven.

Paragraaf 1 laat elke echtgenoot toe de ontwrichting te bewijzen met alle middelen, zonder enige wachttijd. Dit is de weg die onmiddellijk beschikbaar is, op voorwaarde dat de ontwrichting zelf ook werkelijk kan worden aangetoond.

Paragraaf 2 is een gezamenlijk verzoek, mogelijk zodra de echtgenoten al meer dan zes maanden apart leven.

Paragraaf 3 is een eenzijdig verzoek, mogelijk voor één echtgenoot alleen, zodra meer dan één jaar scheiding is verstreken.

Paragrafen 2 en 3 omwisselen, door de gezamenlijke weg als de weg van één jaar te behandelen of de eenzijdige weg als de weg van zes maanden, vertelt een lezer de verkeerde datum om een verzoek in te dienen, en dat is precies de fout die deze pagina wil vermijden.

Artikel 1255 van het Gerechtelijk Wetboek voegt een mechanisme toe dat in de praktijk van belang is: een echtgenoot kan het verzoek indienen voordat de termijn van zes maanden of één jaar daadwerkelijk is verstreken. De rechtbank wijst het verzoek niet af; ze verdaagt de zitting tot net na het verstrijken van de termijn. Wat op die zitting gebeurt, verschilt naargelang de gevolgde weg, en dat verschil is van belang. Op de weg van zes maanden, de gezamenlijke weg, vereist artikel 1255 §1 dat de partijen hun wil bevestigen, zodat beiden nog steeds bereid moeten zijn. Op de weg van één jaar, de eenzijdige weg, bepaalt artikel 1255 §2 dat de rechter de echtscheiding uitspreekt indien een van de partijen daarom verzoekt, zodat de echtgenoot die het verzoek indiende, de instemming van de andere echtgenoot niet nodig heeft. Paragraaf 5 bevestigt dat de weg van artikel 229 Paragraaf 1 een echtscheiding zonder wachttijd toelaat, zodra de ontwrichting daadwerkelijk is bewezen.

De familierechtbank

Beide procedures komen op dezelfde plaats uit. De familierechtbank is een gespecialiseerde afdeling binnen de rechtbank van eerste aanleg, opgericht op grond van artikel 76 Paragraaf 1 van het Gerechtelijk Wetboek, en ze bestaat sinds 1 september 2014 in elk gerechtelijk arrondissement.

Uitkering tot levensonderhoud: drie afzonderlijke foutmechanismen

Een echtscheiding kan ook aanleiding geven tot een vordering tot uitkering tot levensonderhoud op grond van artikel 301 van het oud Burgerlijk Wetboek, en de regels ervan zijn meer gestructureerd dan één samengevoegde fouttoets.

De vordering is, op grond van paragraaf 3, begrensd in bedrag tot een derde van het inkomen van de onderhoudsplichtige echtgenoot, en, op grond van paragraaf 4, begrensd in duur tot de lengte van het huwelijk zelf. Wanneer de ontvanger zonder eigen toedoen werkelijk behoeftig blijft nadat die termijn is verstreken, is een verlenging bij uitzonderlijke omstandigheden mogelijk. Bedragen worden geïndexeerd aan de index van de consumptieprijzen en om de twaalf maanden aangepast op grond van paragraaf 6, en paragraaf 3 laat een rechter ook toe de uitkering in de tijd degressief te maken.

Fout verandert de uitkomst via drie afzonderlijke mechanismen, en ze als één regel behandelen, geeft de wet verkeerd weer:

Ten eerste laat paragraaf 2 de rechtbank toe de uitkering volledig te weigeren wanneer de eiser een ernstige fout heeft begaan die verdere samenwoning onmogelijk maakte. Weigering op deze grond vereist die specifieke vaststelling; het is geen algemene fouttoets.

Ten tweede, en afzonderlijk daarvan, legt paragraaf 2 ook een absoluut verbod op de uitkering op wanneer de eiser werd veroordeeld voor bepaalde strafrechtelijke misdrijven tegen de onderhoudsplichtige echtgenoot. Dit is een aparte, engere grond dan de eerste.

Ten derde laat paragraaf 5 de rechtbank toe de uitkering te weigeren of te verminderen, op nogmaals andere gronden, wanneer de behoeftigheid van de eiser voortvloeide uit diens eigen eenzijdige en ongerechtvaardigde keuze, in plaats van uit enige fout in verband met de ontwrichting van het huwelijk.

Deze drie mechanismen werken onafhankelijk van elkaar. Een zaak kan onder het ene mislukken en onder het andere slagen, en ze als één gecombineerde foutmaatstaf behandelen, is geen correcte toepassing van artikel 301. Een echtscheiding beëindigt bovendien de erfrechten tussen de echtgenoten, zodat een uit de echt gescheiden echtgenoot niet langer als erfgenaam in aanmerking komt, zoals uiteengezet in wie erft in België.

Deze pagina biedt algemene juridische informatie over een buitenlands rechtsstelsel en vormt geen juridisch advies voor een individueel geval. Een echtscheiding hangt af van de specifieke feiten van elk huwelijk, en de onderliggende wetgeving wijzigt van tijd tot tijd. Raadpleeg de geldende tekst op ejustice.just.fgov.be en justice.belgium.be, of neem contact op met een advocaat, voordat u iets onderneemt op basis van deze informatie.